Tanıtım
Ağustos gecesi. Masada boş bir fişek, ocakta çay. İbrahim bir şey vurduğunu söylüyor; neyi vurduğunuysa kendisi de bilmiyor. Köy kahvesinin büyük teorileri mutfağa sığmayınca korku, pişmanlık ve tuhaf bir gülünçlük aynı sofraya oturuyor.
Öykünün başlangıcı
Dağın bu yüzünde güneş sanki daha geç batıyordu. Hele ağustos dendi mi gün, güneşten ibaretti. Böyle olunca gece pırpırlanan böcekler, birtakım özel kuşlar, kör sürüngenler hareket edecek bir vakit bulamıyordu. Hâliyle aşağı bozkırlar ruhsuzca vızıldaşıp dolanan sayısız sinekle kaynıyordu. İnsanlar da alışmıştı bu duruma. Bin yıldır. Koluna, ensesine konan sineklere aldırış etmeden işlerini görmeye devam ederlerdi. Gün devrilip de karanlık sarınca sinekler gider diye umutlanan kalmamıştı artık. Gitmiyorlardı zira. Güneş gidiyor; hareket, bereket, yaşam gidiyordu da hep karanlık yüzüyle gezinen birbirinden kara, birbirinden gri, birbirinden yeşil -kaftan yeşili- onca sinek nöbetleşe uçmaya devam ediyordu. Gece de kâr etmiyordu.
Ay ışığı mutfağın penceresinden masanın köşesine sızıyordu. Tezgâh başında bulaşık yıkayan Güldane’nin paçası sıyrılmış ayak bileğine değiyor, oradan kayarak tezgâh altından sallanan örtüde geziniyordu bir vakit. Hâlâ ışığı kaldıysa alıp biraz da yere yatırıyor, tozlu kilimi aydınlatmaya gönül indiriyordu. Güldane bir an umarsızca yerdeki bu ışık zerresini ezdi. Ezmesiyle ay ışığı mutfağın içinde, dört duvar arasında yani, acıyla inleyip toparlandı, hizaya geldi. Mutfağın sarı lambası titreyerek yanıyordu. Bu güçsüz lambanın izinden gidecekti artık. Ay ışığı.
Yazar
Benzer öyküler
Gerilim / Psikolojik Gerilim