Akşam Yemeği

Dokuz ellide çocuk içeri girer. Şapkası, paltosu vestiyere; çanta, yanındaki sandalyeye...Saat dokuz elli dört. Çocuk garsona el eder. Siparişi aklında, prosedüre gerek yok. Garson, "Hay hay!" der. Adisyon tuzluğun altında...Saat dokuz elli sekiz. Kapı her açılıp kapandığında çocuğun sırtına ince bir yel sokulur. Kapı çok kere açılıp kapanır. Garsona bir daha el eder. Omzuna şal...Saat on yirmi sekiz. Dün akşam büyümüştür çocuk bu kadar. Parmağı tetiği geri çektiğinde bir zaman makinesi ileri doğru sarar çocuğun ömrünü. Böyle hızlandığı nadirdir bir ömrün...Saat on otuz yedi. Garson yemeği getirir. Tetiği çeken parmak, eti kesen bıçağı destekler. Et az pişmiş. Çocuğun yemeği tam istediği gibi. İzlendiğinin farkında olan insan daha bir dikkatlidir ufak gelişmeler karşısında. Bir sineği, yan masadan havalanan sigara dumanını, kırılan bir tabağın en küçük parçasını dahi durana kadar gözüyle takip eder. Detaylardan sır çıkarmaktan zevk alır. Masa örtüsündeki çift ütü izi, büyük bir ciddiyetle oturan adamın yanağına yapışmış küçük bir peçete parçası, bir kadının arkasına denk geldiği için henüz fark etmediği çorap kaçığı... Çocuk farkında izlendiğinin. Şirketten olan çayı geri çevirmez. Hesabı ister. Bahşişini ayırır. Dilinin üstüne karanfil, "Teşekkürler."; paltosu - şapkası vestiyere, bahşiş...Saat on bir yirmi yedi. Bu taraftan.