Kaç Para Kaç Filmini İzlediniz Mi?

KAÇ PARA KAÇ FİLMİNİ İZLEDİNİZ Mİ?Onurcan IRMAKBeyoğlu’nun çatılarını, kaldırım taşlarını yani her yerini yağmur dövüyordu. Son otobüsü yakalamak için onca yağmurun altında koşunca bende nasibimi aldım tabii. Yakalasaydım iyiydi otobüsü. Yüzümü yola döndüm, birkaç başarısız denemeden sonra bana doğru direksiyonu kıran taksiye atladım.Arka koltuğa geçtim hemen tüm ıslaklığımla. Evimi tarif ettim. Yanımdan akıp giden Beyoğlu’nu camlardaki yağmur damlaları parçalıyordu. O sıra burnumdan rutubetli bir koku gelip geçti. Başta umursamadım. Koku yoğunlaşınca, kaşlarımı çatıp burun deliklerimi büyüttüm, kısa nefes alış verişlerimle. Etrafı kontrol ettim. Sol kapı tarafında, yerde uzanan, eskimiş kahverengi derisi sökülmüş evrak çantasından yayıldığını fark ettim kokunun. Reha Erdem’in Kaç Para Kaç filmi geldi hemen aklıma.“Hadi canım,” dedim içimden. Bir hafta geçmemişti filmi izlememin üzerinden. Başkarakter Selim’in takside bir çanta dolu para bulması ve ardından yaşadığı ahlaki çatışmayı anlatıyordu film. Çarpıcıydı. İnsanın iradesi sorgulanıyordu. Selim’in başına da gelmeyen kalmamıştı. Filmi izleyince yapılmaz diyor da insan… Peki, ben ne yapacaktım? Çantayı kesinlikle almayı düşünmedim demek isterdim ama zihnimde türlü tilkiler geziniyordu. Yalancılığın lüzumu yok.Çantanın içinde gerçekten dolar olma olasılığı var mıydı acaba? Yani Reha Erdem gerçeklerden esinlendiğine göre elbet buna benzer bir olay yaşamıştı ya da başına gelen kişi ona anlatmıştı. O halde çantada dolar, olmadı lira vardı. Kuru hesaba katarsak doları tercih ederdim. Hatta Euro. Dur dur İngiliz parası… Demek ki, başrol oyuncusu ben olacaktım yönetmenin kim olduğunu bilmediğim bu filmde. Alnım gerilmiş, kalbim hızla çarpmaya başlamıştı.Bir ev parası ve faizini yiyeceğim bir meblağ vardır herhalde diye düşündüm çantanın içinde. Evi alana kadar işten çıkmazdım bir kere. Garantiye almak gerekir bazı şeyleri. Evi aldıktan sonra içini döşemek gerekiyordu ama. Hayda! Ömür boyu faizini yiyeceğim para kalmazdı. O halde baştan alıyorum. İlk önce ev aldık mı? Aldık. Evi aldıktan sonra kira parası vermeyeceğim için evi orta halli mobilyalarla döşerdim. Sanırım o da altı aylık maaşıma denk gelirdi.Altıncı ayın sonunda on senedir satışçı olarak çalıştığım kutu fabrikasından tazminatımı bile almadan çıkardım. “Sizin paranızı istemiyorum,” deyip burnum havada ayrılırdım oradan.Taksi ışıklarda aniden durmuş kafam cama hafiften çarpmıştı. Kendimi yeniden taksinin içinde buldum. Daha temkinli davranmam gerekiyordu. Benden önce taksiye binen kişi kesinlikle parayı unuttuğunu anlayacaktı. Onu da hesaba katmalıydım. Anladığında plakasını aldığı taksiyi soruşturur ve bulurdu. Ne yapacaktım? Çantayı hadi çaktırmadan aldım. Yok, alsam bile taksici kesin fark ederdi. Öyle kolay olmayacaktı bu işler!Dikiz aynasından taksiciye baktım. O sırada çalan telefonunu sessize alıp hince gülümsedi ve ardından bana çevirdi gözlerini. Bu adam uyanık biriydi belli. Arayan çantayı unutansa paraların üzerine konacaktı taksici kesin.Evin önüne yaklaşıyorduk. Çanta önemini çoktan yitirmişti gözümde. Taksici çantayla ne halt edecekse etsin umurumda değildi artık. Ben kendi sıradan hayatıma parayı almadan devam edecektim.“Burada inebilirim. Borcum ne kadar?” diye seslendim, ahlaklı olmanın gururuyla. Hem para beni bozardı. Ne yapalım? Kirayı ödeyecek, çalışmaya devam edecektim. En azından başkasının parasını çalmayacaktım. Üç yüz lira tutmuştu taksi. Parayı memnuniyetsizlikle uzattım ve içimdeki ses susmak bilmedi, konuştum.“Kaç Para Kaç filmini izlediniz mi? Sonu da kötü bitiyor ama çok etkileyici bir film valla,” dedim.“Evet izledim. Sinema mezunuyum,” dedi sevinerek. Adamın günahını aldım diye düşündüm. Kulaklarım kızarmıştı. Devam ediyordu. “Arkadaki çanta, içinde yazdığım senaryo taslaklarıyla üç senedir bekliyor Kaç Para Kaç filmi en sevdiğim filmdir. Biraz önce ısrarla arayanlar da okuldan arkadaşlarımdı. Kısa film için mekân bakacağız yarın.”