Boş Sandalye

Evde fazladan bir sandalye var. Kimseye ait değil. Taşındığım günden beri burada. Ev sahibi bırakmış olabilir. Ya da ben getirdim, hatırlamıyorum. İnsan bazen kendi getirdiği şeyi de başkasına ait sanıyor. Sahiplenmediği şeylerin yükünü daha rahat taşıyor.Masa için iki sandalye yeterli. Ama üçüncü hep orada duruyor. Yerini değiştirmedim. Tozunu alıyorum. Bazen istemeden düzeltiyorum. Ayağı hafif sallanıyor; altına katlanmış bir kağıt koydum. Onu sağlamlaştırmak için gösterdiğim özeni, insanlara göstermediğimi fark ettim. Akşamları yemek yerken ona bakmamaya çalışıyorum. Bakarsam biri eksilmiş gibi oluyor. Oysa kimse eksilmedi. Zaten kimse yoktu. İnsan yalnız kalmayı seçtiğini sanıyor. Sonra seçtiği şeyin içinde yavaş yavaş küçülüyor. Küçülürken de kimseye görünmüyor. Geçen ay biriyle görüşmeye başladım. İyi biriydi. Sakindi. Sorular soruyordu. Ben cevap veriyordum ancak tam değil. Cümlelerin yarısı içimde kalıyordu. Onunla konuşurken sandalyeyi düşünüyordum. Masada üçüncü bir yer açılır mı diye.Bir akşam ‘‘benden sakladığın bir şey var,’’ dedi.Yoktu. Sadece anlatacak kadar değerli bulmuyordum kendimi. İnsan kendini değersiz bulduğunda susmaz. Azaltır. Cümlelerini, hayallerini ve ihtimallerini azaltır. Karşısındakine fazla yer kaplamamak için içini daraltır.O gidince sandalyeyi karşıma çektim. İlk kez oturdum. Masanın öbür tarafından kendime baktım. Yüzüm beklediğim kadar tanıdık değildi.‘‘Ne istiyorsun?’’ dedim.Cevap gelmedi.Uzun zamandır hiçbir şey istemediğimi fark ettim. İstememek güvenli. Hayal kırıklığı da olmuyor. Beklemeyince kimse geç kalmıyor. Kimse gitmiş sayılmıyor. Ertesi gün sandalyeyi kaldırmayı düşündüm. Depoya koyabilirdim Balkon kapısının yanına itebilirdim. Fazlalıkları hayatımdan çıkarmayı severim; insanları, eşyaları, ihtimalleri. Fakat yapmadım. Birinin gelmesini beklediğim için değil. Ben gelmiyorum o sandalyeye. Şimdi her akşam yemek yerken göz ucuyla bakıyorum. Boş duruyor. Bazen düşünüyorum:Belki de hayatımda eksik olan bir insan değil. O sandalyeye hiç oturmamış halim.